Parroquia de Xinzo de Limia

A Parroquia de Xinzo de Limia, dioceses de Ourense, est� baixo la advocaci�n da m�rtir Santa Mari�a, cuia festa  celebrase o d�a dazaoito do mes de xullo; e San Sebasti�n, que se celebra cada vinte de xaneiro.

Esta parroquia conta en la actualidade con dos templos Parroquiais y una capela no barrio de Baronz�s  adicada a San Andr�s.

Nesta breve historia refrexaremos alg�ns datos de los dos templos parroquiais situados en la vila de Xinzo de Limia y co�ecidos por: “Iglesia bella"  e “Iglesia Nova” en referencia a  fecha da sua construcci�n.

1.- IGREXA  BELLA:

Hai indicios de que este templo existe desde el  s�culo  VIII, como se viu nas excavaci�ns feitas dentro e  fora del templo en el a�o 1997 en las que aparec�a el �bsida de una capela.

En los Libros de Visita, que se gardan en el Arquivo Diocesano pertencentes a la Parroquia,  encontranse entre outros os seguintes datos:

• En 1595  d�cese que “a igrexa era pequena, baixa  e mal constru�da”. “A  xente no cab�a nela”, anque en esa fecha Xinzo de Limia non tend�a mais que unas cen familias.
• No  mesmo a�o 1595 o Visitador manda que se derribe e que se faga una maior e  mais ancha e que “te�a un bo atrio”. Polo que hai que mercar varias casas e tam�n a “c�rcel” que en aquela data estaba valeira.

“A Igrexa  bella” est� formada por una sola nave, con duas  capelas sepulcrais na Beira do Evanxelio:

•

Unha pertencente a D� Catalina Colmenero, viuda de Antonio Pen�n, que en 1626 solicitouna ao Ordinario. Est� capela est� dedicada � Virxe das Dores (de gran devoci�n nesta Parroquia e que conta cunha Cofrad�a na actualidade). Nela at�panse enterrados os Condes de Gimonde.

 

A outra de 1630, a lado do altar maior, cun retablo policromado da Sagrada Familia, pertencente ao Licenciado D. Antonio Vallejo Luaces, que era Abad da Parroquia.

 

O Presbiterio ten b�veda art�stica de pedra, con influencias templar�as afrancesadas: Nace de catro nervios en cada esquina en forma de abanicos e entrecr�zanse no centro formando tri�ngulos. En cada dovela ten un signo cristi�n: Ad�n, a Virxe, Xes�s...

�

A portada � de estilo rom�nico, a�nda que foi constru�do en 1516: est� formada por tres arcos totalmente lisos con capiteis de ornamentaci�n vexetal e de persoas en posici�n orante. Hai tam�n unha "venera" que fai supo�er que estamos no cami�o de Santiago (Cami�o Portugu�s ou o da V�a da Prata). O dintel exterior est� rematado cunhas puntas de diamante.

�

No ano 1608 concertan o Abad e os veci�os facer a Torre para as camp�s: est� constru�da con tres corpos diferenciados; estando no �ltimo as camp�s e o reloxo (a�nda en perfecto uso de 1886). Est� cuberta por unha c�pula de pedra. No segundo corpo est� o escudo do Conde de Monterrey, que era o que presentaba aos sacerdotes para o seu posterior nomeamento.

•

Tam�n existe na fachada un pequeno campanario (na actualidade sen camp�s) que se sup�n son restos das anteriores edificaci�ns que tivo o edificio.

�

O auga entraba dentro da Igrexa na invern�as, polo que no ano 1613 aparece un mandato para que se eleve o atrio cunha altura suficiente a fin de que non entre o auga no templo; as� estivo ata que fai poucos anos volveuse a rebaixar uns trinta cent�metros.

 

No ano 1626 contr�tase un plateiro, Marcelino de M�ntano, para que faga unha "Cruz Procesional" que foi roubada polos franceses no ano 1828. A que existe hoxe, de prata, realizouse no ano 1828.

A igrexa sufriu unha �ltima reforma, ao redor do 1990 termin�ndose o ano 1997 (ano en que se inaugurou a Adoraci�n Nocturna na Parroquia). Con tal motivo realiz�ronse diversas calas e excavaci�ns, tanto interiores como exteriores, nas que se acharon diversos restos arqueol�xicos (como se poden observan nas distintas fotos que se adxuntan). Alg�ns deles at�panse no exterior do templo (adornando o atrio) e outros quedaron ocultos.
Os distintos retablos do templo foron restaurados, o chan foi rebaixado e a pedra do chan foi substitu�da por madeira, as diversas imaxes foron igualmente restauradas... quedando as� o templo adecentado para poder celebrar o culto nel.

 

2.- IGREXA NOVA:

Com�zase a constru�r en el a�o 1908 e term�nase no ano 1965 (inaugurouse o �ltimo domingo do mes de agosto). Como se pode observar foron moitos os anos que se tardou en constru�r este templo xa que esta obra estivo parada bastante tempo por non ter recursos necesarios para constru�la.
Ten na fachada tres vidreiras: unha coa imaxe de Santa Mari�a, outra coa de San Sebasti�n e outra no centro, redonda, cunha cruz.
No interior, a Igrexa ten unha nave central e d�as laterais. Na nave central hai nas s�as laterais superiores seis vent�s de cada lado nos que se colocou no ano 2004 vidreiras coas imaxes dos Doce Ap�stolos.
 

 

No Presbiterio at�pase un gran altar de pedra, un amb�n e un atril, tam�n de pedra, e a s� elevada detr�s do altar; no fondo e centrado at�pase un gran Sagrario con dous corpos, o inferior con porta e o segundo con expositor; a ambos os dous lados do presbiterio est�n as imaxes do Sagrado Coraz�n e de Santa Mari�a en madeira e no centro; encima do Sagrario, unha cruz con Cristo; tam�n hai d�as vent�s cunha imaxe da Inmaculada e outra de San Jos�.
Presidindo as naves laterais hai dous altares dedicados � Virxe e � Virxe de Lurdes. Nas naves laterais merece menci�n especial a imaxe do Nazareno, de gran devoci�n nesta parroquia e que conta cunha Cofrad�a; devandita imaxe � articulada e vestida que se utiliza para varias procesi�ns da Semana Santa de gran Tradici�n nesta Parroquia).
Esta igrexa de grandes dimensi�ns e de recente construcci�n ten unha capacidade para cincocentas persoas sentadas e nela t��ense as grandes celebraci�ns parroquiais.
 

 Breve rese�a de Santa Mari�a

(Patroa da parroquia)  

    A tradici�n sit�a esta santa na comarca da Limia nos primeiros anos do cristianismo. Mu�oz de la Cueva sinala o seu nacemento no ano 123, tal vez o c�lebre Forum, ou civitas Limicorum, nun lugar pr�ximo � vila de Xinzo de hoxe en d�a. Orfa de nai, seu pai Teudio buscou unha muller que a criase, seg�n a tradici�n de Pi�eira de Arcos. Esta muller foi quen educou na fe cristi� e bautizou a Mari�a. Ter�a nove anos cando foi repudiada polo seu pai por ser cristi�n. �a crecendo, e Deus comprac�ase nela fac�ndoa cada d�a mais fermosa na alma e no corpo. Neste tempo continuaban as persecuci�ns �s cristi�ns.

     Cando ti�a quince anos, Olibrio que era Prefecto Romano do Forum limicorum, viuna e namorouse dela. Levouna presa � castro de Armea, preto da igrexa de Augas Santas. Al� prop�xolle ser a s�a esposa e que renunciara a Cristo, sacrificando �s deuses, cousas que non fixo Mari�a, dicindo: que s� adoraba a Cristo a quen pertenc�a. Foi azoutada, e torturada de moitas maneiras resistindo con gran valent�a e conseguindo a conversi�n de moitos que presenciaban tan atroces tormentos. Nin o lume lle fixo mal.

     Confundido e desesperado Olibrio pola s�a derrota ordenou que fose decapitada. A s�a festa cel�brase o 18 de xullo, d�a do seu martirio.

 Breve rese�a de San Sebasti�n

(Igrexa vella de Xinzo. Copatrono da Parroquia e patr�n da Polic�a Local)
Sebasti�n, fillo de familia militar e nobre, era ori�ndo de Carbona, pero se educou en Mil�n. Chegou a ser capit�n da primeira cohorte da garda pretoriana. Era respectado por todos e apreciado polo emperador, que desco�ec�a a s�a condici�n de cristi�n. Cumpr�a coa disciplina militar, e como bo cristi�n exercitaba o apostolado entre os seus compa�eiros e visitaba e axudaba aos cristi�ns encarcelados.
Foi denunciado ante o emperador Maximino, e este obrigoulle a escoller entre ser o seu soldado ou seguir a Jesucristo. Sebasti�n non dubidou en seguir a Cristo, e Maximino enfurecido condenouno a morrer asaetado. Lev�rono ao estadio, esp�rono, at�rono a un poste e lanzaron sobre el unha choiva de saetas. E deix�rono por morto. Os seus amigos rec�lleno e ao ver que a�nda estaba vivo, lev�rono a casa de Irene (nobre cristi� romana) que lle curou.
    A�nda que os seus amigos aconsell�ronlle que se fose de Roma, presentouse ante o emperador e reprochoulle a s�a actitude cos cristi�ns. Maximino condenouno a morrer azotado e despois tiraron o seu corpo nun lodazal. Os cristi�ns recolleron o seu corpo e enterr�rono na V�a Apia. � invocado contra a peste e contra os inimigos da relixi�n.
 

 Breve rese�a de San Andr�s Ap�stoo (Capilla de Baronz�s)