Camilo Jos� Cela

 
En outra das s�as novelas, f�lanos directamente de Xinzo de Limia, (�) huyendo en pos del amor llegaron hasta Ginzo de Limia, provincia de Orense, donde el (un tal Paquito, Veterinario) tenia una hermana, la Valentina, que era due�a de una granja de pollos(�). (�) A la Carlota, la Pura y la Ang�lica, los j�venes de Ginzo de Limia les llaman los tres lanceros Bengal�es, porque los domingos y los d�as de fiesta salen juntas a pasear. Los viejos les dicen los tres mosqueteros. (�) .

 

En outro parrafo escribe: (�) Los domingos y d�as de fiesta, la Carlota, la Pura y la Angelita, despues de la misa, se van dando un paseo por el pueblo (referindose a Xinzo de Limia); a veces, se llegan hasta la laguna de Antela, que es grande como un mar, y sue�an, poeticamente y en silecio, con que, sobrenadando las aguas se presenta, medio comido ya por los barbos, el cad�ver de Margot (�) 

Co seu Abo� 1916

Ca sua Nai 1916

Na sua casa de Iria Flavia 1939

Na Alcarria 1946

1989 Premio Nobel

2002 Enterro.

 

Publicado por Carlos G�mez Salgado.

CAMILO J. CELA, E XINZO DE LIMIA

 
En Xullo de 1997 con motivo da Feira de mostras Expolimia, que acoll�a a II edici�n da feira �d� Pataca Galega de denominaci�n especifica�, en calidade de coordinador da mesma, escribinlle unha carta a Camilo J. Cela, que por aquel ent�n viv�a en Guadalaxara, expresando o noso interese por que fixese de pregoeiro daquela exaltaci�n da Pataca Limia, nun evento no que ademais, tentabamos, nos inscribir no Libro Guiness dos records.
Asemelloume unha excelente opci�n pola s�a calidade intelectual, os seus co�ecementos gastron�micos e experimentado padal, e por ser un galego universalmente reco�ecido. Ningu�n, pois, mellor que el para ser notario, testemu�a e embaixador do noso producto agr�cola por excelencia naquela ocasi�n.
 

 
Un mes mais tarde, cando me atopaba no hotel Finisterre da Coru�a para asistir � xuntanza familiar, cando xa perdera toda esperanza de obter unha resposta afirmativa, recibo unha chamada telef�nica, � m�bil, e sorprendido escoito: -�Don Carlos G�mez? ... -Soy Camilo Jose Cela.....� . Despois de me agradece-la invitaci�n e se desculpar por non poder asistir, por motivos de sa�de (1), de forma moi natural e espont�nea preguntoume se eu era de Xinzo de Limia -...Pueblo que he conocido bien, me di -... pues durante una temporada, despues de la guerra, estuve trabajando como contable para la Molinera del Ruca-.
Na breve conversa que mantiven con el, f�lome dalgunha das s�as lembranzas de Xinzo, das feiras, do Casino (preguntoume si a�nda exist�a), e da Lagoa de Antela, coment�ndome que paraba nunha fonda �... en la carretera de Orense, en la que se com�a muy bien... -. Despediuse, moi afablemente, ofrec�ndose para que cont�semos con el, si houbese ocasi�n.
 

 
Nin que dicir ten, que a mi�a sorpresa foi mai�scula, non s� pola chamada persoal do N�bel, mais tam�n pola revelaci�n da s�a estad�a na nosa vila.
 

 
Te�o tentado de me achegar �s datas e circunstancias que trouxeron a Cela a Xinzo, pero ata a data, a falla de tempo, non me permitiu revisar a�nda alg�ns datos, que sen d�bida, hanse de atopar na propia fundaci�n Camilo Jose Cela en Iria, e nos arquivos administrativos da Mui�eira do Ruca; Sexa como fora, dos datos que manexo na actualidade, creo que se pode afirmar, que a estad�a de Cela en Xinzo, produciuse na d�cada dos 40.
 

 
Nunha das s�as biograf�as p�dese ler que para sobrevivir tivo que realizar todo tipo de traballos: periodista, actor, toureiro, funcionario, pintor e mestre de judo, a�nda que en realidade era, segundo confesou nalgunha ocasi�n, que non desexaba ser nada en especial; s� quer�a traballar; s� escribir.
 

 
Nos seus libros, deixounos algunha pista do co�ecemento que ti�a de Xinzo adquirido, sin duvida, na breve relaci�n laboral que tivo con iste pobo. Escribe, que nos anos 1940, 41 e 42, (�) a�os de estrech�ces (�), se atopaba (�)sin una sola peseta en el bolsillo y empezando el escalaf�n de la vida desde abajo (�) (2)
 

 
En outra das suas novelas, f�lanos directamente de Xinzo de Limia, (�) huyendo en pos del amor llegaron hasta Ginzo de Limia, provincia de Orense, donde el (un tal Paquito, Veterinario) tenia una hermana, la Valentina, que era due�a de una granja de pollos(�). (�) A la Carlota, la Pura y la Ang�lica, los j�venes de Ginzo de Limia les llaman los tres lanceros Bengal�es, porque los domingos y los d�as de fiesta salen juntas a pasear. Los viejos les dicen los tres mosqueteros. (�) (3) .
 
En outro parrafo escribe: (�) Los domingos y d�as de fiesta, la Carlota, la Pura y la Angelita, despues de la misa, se van dando un paseo por el pueblo (referindose a Xinzo de Limia); a veces, se llegan hasta la laguna de Antela, que es grande como un mar, y sue�an, poeticamente y en silecio, con que, sobrenadando las aguas se presenta, medio comido ya por los barbos, el cad�ver de Margot (�) (4).
 
Ser� interesante verificar este feito, que sen d�bida contribuir� a engrosa-lo anecdotario cultural da Vila de Xinzo.
 
Notas:
1.- Tivera que anular varios compromisos por unha afeccion respiratoria.
2.- Memorias, entendimientos y voluntades, p. 327
3.- Tobog�n de hambrientos, p. 218 y 220
4.- Tobogan de hambrientos, p. 253
 

http://antela.blogspot.com 

 

  • www.xinzodelimia.eu Contador Gratis